COMO EM OUTRO PLANETA

• Non se preocupe, é moi temperán e non hai xente aínda.

O metre xiro en si mesmo e foi ao interior do lugar de comidas, aínda na penumbra antes da apertura do comedor.

Seguinlle polo pasil ou do centro do salón comedor, duns douscentos m2, a metade do mesmo xiro e saíu cara á esquerda eu fixen o mesmo, porque sabía precisamente onde se atopaba o despacho pero para outra persoa fose complicado o continuar ao metre.

Coa necesidade do aforro enerxético, a sociedade de valencia se había habituados a non malgastar enerxía, pero non era unha cousa de ecoloxía senón de supervivencia empresarial dado que a enerxía era un produto de luxo.

Sabía que no final deste novo corredor cheo de mesas á súa ao redor estaba las escaleira que subían ao altillou onde estaba o despacho de Vicent.

Cando abrín a porta do seu despacho, a miña cabeza rebobino a outros tempos, aquel despacho era semellante ao que coñecín nos 90s e parte dos 2000, o desastre para todo o mundo que vise o despacho, era visible, pero para Vicent era a súa organización persoal.

Eran montañas de papeis, mostras de produto, sen orde nin concerto.

Un PC de museo tapado por unha cantidade enorme de facturas de adquisición.

Lembroume rapidamente aquel a cuarto de Montserrat, tan desastrada como o despacho, cun tufil ou de cheiro a humano.

Que tempos, podiamos ter 14 e 15 anos respectivamente, os seus pais deixábannos pasar os últimos días da semana de verán na súa casa de Montserrat.

Que festas, pero ollo de mulleres 0 xamais fixemos nada só comentar desa oportunidade, pero nada máis.

O abrazo de Vicent logroume reaccionar.